2011/Jan/13

จริงๆ ไม่ได้เขียนไดอารี่นี้นานมากแล้วนะเนี่ย
 
แต่มีเรื่องดีๆ อยากรู้สึกได้กลับมาอ่าน แล้วรื้อฟื้นความทรงจำได้อีก
 
ถือว่าเป็นฤกษ์ดี ที่ได้มาอัพ ถ้าไม่มีความทรงจำคงไม่มีอะไรมาอัพ
 
เรื่องดีๆ นั่นก็คือ 10 ปีที่รอคอยในที่สุด ก็ได้เจอแล้วสินะ
 
คิดมาตลอดว่า ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่อยากเจอ แต่ก็ไม่มีเงินจะบินไปหา T_T
 
ถึงแม้จะไม่ได้ชอบเป็นที่หนึ่ง แต่คุณก็ favorite idol  ของชั้นนะ ^^
 
ในที่สุด ก็ได้เจอ Yamashita Tomohisa ที่รอคอยแล้วสิน๊า
 
ตอนนั้นที่มีแต่ชื่อมา ก็อุตส่าห์เข้าเกทไปหา ผลสุดท้ายเป็นคนแก่ ก็ยังยอม
 
Sunday & First day  09/01/2011
 
ระหว่างยามะพี กำลังนั่งเครื่องบิน นามิ ก็ยังไปตาม กึนซอก อยู่ ไปลัลล้าในผับกับบกึนซอก
 
ไม่หลับไม่นอน กะ ตามเสร็จก็จะไปรอยามะพีที่สนามบิน โป๊ะเช๊ะ พอดี 
 
ผลสุดท้าย ก็ต้องรีบกลับห้องป้าหนูไปอาบน้ำ เพราะกลิ่นตัวเองมีแต่เหล้า บุหรี่ 
 
อายคนเดินข้างๆ เสร็จแล้วก็บึ่งไปสนามบิน ตอน ตี 5 ต้องรีบไปเข้าเกทไปรอ
 
ระหว่างรอ ก็ลุ้น แม่มเอย จะข้างเครื่องป่ะวะ เพราะตอนแรกข่าวมาข้างเครื่อง
 
แต่ข้างไม่ได้แล้ว ลุ้นจนหยดสุดท้าย ผลสุดท้ายเวลาที่รอก็มาถึง ไปรอตรงทางเข้า
 
นึกในใจ แม่งยามะพี กรูก็ไม่เคยเห็นหน้าจะมาเวอร์ชั่น ซุปตาเกาหลีป่ะวะ
 
จำพวกใส่หมวกแล้วสวมแว่น กรูจะเห็นห่าอะไรนิ ปรากฏยามะพี โผล่มาชุดฮูทดำ
 
โอย หล่อชิบหายยยยยยยยยยยย หล่อโครตพ่อโครตแม่
 
หน้าก็เล็กสาดดดดดดดด(แต่ตัวเล็กโครตๆ) พอยามะพีมาปุ๊ป
 
ก็นั่งรถก๊ิอลฟออกไป กรูต้องวิ่งไล่ตามรถก๊อลฟ อีก โหย ออกกำลังกายยามเช้า
 
เหนื่อยแสรดมาก ระยะทางก็ไกลโครต พอวิ่งมาถึงตรงกระเป๋า ก็เจอพี่กาดร์แต่ละคนน่ารัก
 
คงคิดไม่ถึงกรูจะลงทุนเข้าเกท 555+ เห็นอีเมบอก ยามะพีอยู่ในห้องวีไอพี
 
สักพัก เดินออกมา โดยมากาดร์รุม โอย หล่อแสรดมาก ด้วยความที่เดินถอยหลัง
 
ก็อยากจะอยู่ในสายตาสั้ก วิก็ยังดี เลยพยายามโบกมือ ยามะพีก็พงกหัว โอย
 
สติจะหลุด ทีนี้ขอลองเรียกบ้าง เรียกแบบสั่นๆ กรูก็อยากสแคชแผ่นไปในตัว
 
ยา(สั่น) ยา(สั่น) ยา(สั่น) ยา มะ พี กว่าจะหลุดเสียงมาได้แสคชกันไปหลายที
 
พอยามะพีพงกหัว โอย แทบสลบ น้ำตาแทบไหล วิ่งถอยหลังอีกเป็นโล 555+
 
จนยามะพี ขึ้นรถไปถึงดุสิต ถือว่าส่งไปถึงอย่างปลอดภัย ที่เหลือก็นั่งรอเวลา ไปสุพรรณ
 
 
ไปถึงสุพรรณก่อน ขับรถคลำทางกันไป เพราะกะไปหาอะไรกิน ไม่อยากตามรถตู้
 
ตีนผีกันเกิน พอไปถึง ก็ไปชิวๆ  ไปสำรวจที่ สืบเสาะหนทาง จนยามะพีมา
 
ก็รอคอยกันไป หล่อจัดจ้าน สะท้านพระอาทิตย์เมืองไทยเหลือเกิน
 
อยากจะบอกยามะพีมากว่า ตลาดในเมืองไทยไม่เหมาะกับสูทนะยามะพี เดี๋ยว
 
ปลาปลงปลาแห้งจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาขัดถู กางเกงหนังและเสื้อสูทนะ
 
ตามไปตามมาก็กลายเป็ซุปตาร์อีก เจอโจทย์เก่าเยอะเหลือเกินกรู
 
เห็นบ้างไม่เห็ฯบ้าง เพระาขึ้เกียจใส่ใจ (หัวเราะ)
 
พอเสร็จจาก ตลาดก็ไปบ้านควาย ไปชิวๆ กันต่อ โดนกาดร์แกล้งไปรอบ
 
ถือว่าสนุกกันไป จนขับรถเพลินชิวๆ กลับกรุงเทพ ระหว่างยามะพีกินข้าว
 
กรูก็กินราเม็ง ผลสุดท้ายก็ไม่ทันส่งเข้าโรงแรม (ตลก ตำรวจบอกให้ปาดซ้ายไปเลย)
 
วันนั้นกะจะไปแด๊นซ์กับกึนซอกต่อ แต่ไม่ไหวละ สลบดีกว่า
 
 
Monday เหินเวหา 10/1/2011
 
เป็นวันที่เซอร์ไพร์เสมอ เค้าไปรอกันที่วูดดี้ กรูไปจนเกือบจะถ่ายเสร็จละ
 
ด้วยความชิว และ ไม่รู้ ฮ่าๆๆ แต่ยังดีที่ได้เจอขากลับ และต่อด้วยไปทำผม
 
สาบแช่งให้ยามะพี แถลงข่าวช้าๆ รอกรูไปรับที่โรงแรมก่อน
 
ด้วยอาชีพกับบการเข้าดุสิตบ่อยๆ เลยทำให้เข้าได้
 
พอเข้าไปปุ๊ป ก็รอๆ ยามะพีออก นั่งรอไปรอมา ไอ้ญี่ปุ่นผุ้ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง
 
มันเดินวนไปวนมา หน้าล๊อบบี้นานมาก และลงบรรไดมา ไอ้เรากับป้าหนูก็มอง
 
มองคือ ผู้ชายญี่ปุ่นคนนี้แต่งตัวแนวดีชิบเป๋ง ต่างคนต่างจ้อง มองไปมองมา
 
เฮ้ย หน้าเหมือน นาริมิยะ ฮิโรกิ เลยว่ะ (คิดในใจ) 
 
ผลสุดท้าย ปากก็พูดออกมา (ใจแอบคิดกลัวหน้าแหก) เลยเรียกเบาๆ ว่า 
 
นา-ริ-มิ-ยะ-ซัง (พร้อมกับบมองหน้ามัน) มันเสือก หยุดแล้วพยักหน้าตอบ hai!
 
ชิหายแล้ว วิ่งเลยตู วิ่งไปคุยกับนาริมิยะ ก็รีบเรียก ช๊อตโต๊ะมัตเต๊ะ นาริมิยะ ก็ตอบ hai
 
เทคอะโฟโต้ เสือกตอบโน ด้วยนะ
 
มันไม่ให้อีก -*- พอมันไม่ให้ก็วิ่งกลับมาหายามะพี ไปแล้ว
 
ฮือๆ เห็นแต่หลัง กรูควรโกรธนาริมิยะ ไหมนิ
 
ตัวจริงก็หล่อดีนะ ฮ่าๆๆๆ หน้าเหมือนลิงเลย
 
พอเสร็จก็ไปพารากอนไปรอยามะพีชิวๆ และส่งยามะพีกลับแบบวิ่งอีกรอบ
 
ถือว่าเสร็จภาระกิจ 10 ปี คคิก คิก
 
 
ปล.ไปๆมาๆขี้เกียจพิมพ์ -*-
 

edit @ 13 Jan 2011 21:23:57 by ★.·°NaMi JiN.·°☆

edit @ 13 Jan 2011 21:25:13 by ★.·°NaMi JiN.·°☆

Comment

Comment:

Tweet


ว้าว โชคดีจังเลยนะคะ

ได้เจอทั้งพีจังและฮิโรกิคุง

อ่านตอนสุดท้ายแล้วแอบขำ ชอบๆๆๆconfused smile
#1 by TUCKINSKY At 2011-02-05 01:29,